شاه سیب

دستانت

sibobaran — Thu, 24 Apr 2008 16:11:18 GMT

بیراهه که می روی ـ به ترکستانت ـ،

از من که دریغ می کنی دستانت،

اسفند که می شوی به وقت مرداد،

آفات که می زنی به تاکستانت،

انگار که بی فصلی وانگار گم است

در چشم زمستان تو تابستانت...

آتش که نمی زنی نگاه من را

ققنوس پریده رنگ آه من را

انگار از افسانه شدن می ترسی

با حادثه هم خانه شدن می ترسی

با حادثه خو بگیر! بیرون سرد است

در ثانیه جا نمان! زمان نامرد است

برگرد به سرزمین شاهنشاهیت

با عشق بگو به رستم دستانت

دارند به ایران دلم می خندند

بر، گرد دلم حصار غم می بندند

برگرد نجاتم بده از تنهایی

در خاطر من هنوز شاهنشاهی

بر پا بکن از دوباره تابستانت

دستان مرا بگیر در دستانت

غوغا

sibobaran — Fri, 10 Aug 2007 09:27:18 GMT

سلام ... بالاخره پس از مدت ها رکود ، این غزل مثنوی به لطف خدا به دنیا اومد ... قدم دخترم (( غوغا )) مبارک...

غوغا

مثل یک آتشفشان وقتی که غوغا می کند

وقتی اسرار ِ زمین را گرم، افشا می کند

مثل خورشیدی که در قلب ِشبی پُر رنگ و تلخ

می چکد آرام و طعم ِ صبح بر پا می کند

مثل لبخند ِ تَری بر چهره ی خشک کویر

مثل د ستی گرم در دستان ِعشقی سردسیر

مثل یک خط دوستت دارم نوشتن بر درخت

مثل انشای غزل با واژه چینی های بخت

مثل برق ِآسمان در لحظه ی عاشق شدن

مثل (( بارانی )) که مشت ِ عشق را وا می کند،...

... باز هم تعبیر ِ تو در دست هایم می تپد

می نشیند در غزل، خود را تماشا می کند

قاب می گیرم تو را در چارچوب دفترم

می تکانی عشق را بر سطر سطر ِ باورم

می رسی... می خوانی و می رقصم و می رقصم و ...

رقص ِ احساس ِ مرا شعر ِ تو معنا می کند

معرکه می گیری و در ناگهانی می تپی

مثل یک آتشفشان وقتی که ...

گره

sibobaran — Tue, 08 May 2007 09:17:18 GMT

گره بزن به نام دل مگر که بخت وا شود

غریبه ی نگاه تو دوباره آشنا شود

ز تار و پود این گره بباف خنده ای ز نو

که وصله وصله های غم ز قلبمان جدا شود

گره بزن به سبز این دقیقه های نو قدم

قرار و قول تازه ای که عشق،... نخ نما شود

گره بزن تو را به من، بدوز روز را به شب...

ببخش ماه را به مهر... تا که ما بنا شود

هزار و سیصد و ...من و ... هزارها هزار... تو ...

بخوان... (( مقلب القلوب ...)) تا غزل به پا شود ...

رفوزه 3

sibobaran — Mon, 05 Mar 2007 07:38:18 GMT

... قبول نیست ... من و دَه ؟ منی که استعداد...

... نداشتم و ندارم برای دَه ... ای داد!! ...

من و قبولی خرداد ؟ !! اشتباه شده است

تمام برگه ام از جای خالی و ایراد ...

پُر است ... بار دگر، جان من! نگاه کنید ...

رفوزه ام نه ؟ رفوزه ... رفوزه ام استاد ...

دلم دوباره تلو می خورد به چشم شما

مباد آن که بیفتد ز چشمتان و مباد ...

... که اعتراض مرا رد کنید و ده بدهید ...

مرا رفوزه کنید و مرا دهید به یاد ...

قلعه

sibobaran — Mon, 11 Dec 2006 11:23:18 GMT

نکبت گرفته است تمام قبیله را

دارند بین غمزده ها جار می زنند :

فردا به وقت خنده ی تلخ سپیده دم

سردارهای عاطفه را دار می زنند

وحشت به چشم های زمان رخنه کرده است

فریاد های ثانیه بیداد می کند

شمع نگاه خاطره خاموش می شود

پس لرزه های سایه ، غم آباد می کند

...یک ماه پیش قافله ای از دیار آه

بر سرزمین خاطرمان سلطه کرده است

یک ماه پیش قبله ی ما را ربوده اند

دین را به ترس داده و گشتیم غم پرست ...

... حالا به دور قلعه ی قلب من و شما

سربازهای غصه به یغما نشسته اند

شهزاده ام ! قلندر مغرور من ! ببین !

چشمان بی قرار من از گریه خسته اند

فردا بگو نیاید و در عمق چشم هات

شب را بگیر و حبس کن و روز را بکش

این التماس آخر دستان ماه توست

در این سیاه مرگ نشین ستاره کش

دیوارهای شیشه ای قلعه محکم است

بانو ! نترس ! شاه تو پیروز می شود

سردارهای عاطفه آزاد می شوند

شب های بی ستاره ی ما روز می شود

با من برقص و دست به دستان عشق ده

بانو ! بخند ! خنده ی تو مرگ غصه هاست

شمع نگاه خاطره در چشم های توست

این قلعه از نهایت عشق تو پا به جاست ...

... دارند در قبیله ی ما جار می زنند

پیروزی تبسم این عشق کهنه را

با هم به سجده های غزل تکیه می دهیم

پشت سر وضوی نگاه عزیز ما

رعد و برق

sibobaran — Sun, 22 Oct 2006 12:16:18 GMT

و بالاخره احداث شد ...

... اما هنوز هم تو برایم قلندری

از شاه بیت های غزل هم تو سرتری

رعدی بزن گرفته ازین مبهم سکوت

قلبی که می تپد به تپش های آخری

برج نزول حادثه ی آب می شوم

برج نزول حادثه ام را کبوتری

دیگر به چشم های خودت شک نکن عزیز!

برقی بزن بسوز همه خشکی و تری

این رعد و برق هست مرا نیست می کند

این هست غم نشین مه آلود دختری

با دلخوشی آمدن شهسوار مرد

آقا! مرا سوار بر اسبت نمی بری ؟

... آب از سر حضور تو در کوچه ها گذشت

از این دو چشم خیس نباید که بگذری ...

_

sibobaran — Thu, 21 Sep 2006 06:04:55 GMT

قرار هست خدا گریه را ز ما بکَند

ـ مگر که وصله ی نا جور را خدا بکَند

قرار هست بیایی و سقف چکه کند

و سیل خانه اندوه را ز جا بکَند

قرار هست که طوفان شوی و سر برسی

ـ مگر که فاصله را از زمین بلا بکَند

خدا کند که بهار آفت دلم باشد

و میوه میوه ی غم را ز شاخه ها بکَند

... و از طراوت لبخند جامه می دوزم

قرار هست خدا گریه را ز ما بکَند

اما ...

sibobaran — Sat, 12 Aug 2006 07:23:49 GMT

اما هنوز هم تو برایم قلندری

از شاه بیت های غزل هم تو سرتری ...

رعدی بزن دلم گرفته ازین مبهم سکوت

رعدی بزن تقدس این شعر آخری ...

ـ شاید .... در دست احداث! ـ

تا بعد

تقدیر

sibobaran — Sat, 12 Aug 2006 07:14:15 GMT

دشتم هوای سبز تو را می کنم و تو

هی طعنه می زنی که: کویری، بدون آب

باشد قبول، هر چه تو گویی بر این کویر

حداقل ز خاطر خورشیدی ات بتاب

پروانه ام به گرد گل یاس دست تو

اما شمیم پاک خودت را به دست باد

می بخشی و به بال و پرم چنگ می زند

بادی که می زند به زمینت مرا ز یاد

هستم هنوز رو به شب چشم های تو

اما ستاره های تو چشمک نمی زنند

در خلسه ای عمیق فرو رفته ای عزیز !

برگرد! چشم های تو هم سایه ی منند

... اینجا گرفته است هوا، ابری است دل

(( باران )) نمی زند نفس ابری مرا

رعدی بزن صمیمی آبی! بزرگ ابر!

تر کن گلوی خشک کویری قصه را ...

اینجا گرفته است هوا، ابری است دل...

حتی هنوز خواب تو می بیند آسمان

تعبیر چیست خواب تو دیدن؟ سراب آب!

تقدیر نیست سبز شدن در هوایتان

فال

sibobaran — Thu, 03 Aug 2006 15:21:18 GMT

... و فال ها که هنوزم بدند ... اما نه !

تو را نمی دهم از دست محض بدها ... نه

به چشم این من در پرسه های کوچه ی خواب

تویی تو با همه ی خستگی ت ... رویا نه

چه فرق می کند حتی اگر که بد باشند

هزار بار همین فال ها ... نه آقا ؟ نه ؟

غرور نه ... ( من ) و ( تو ) نه ... سکوت پنجره نه

و هر چه بد نه ... فقط خوب ها ... فقط ما نه ؟

... کنار قایق خشکی نشسته ی شعرم

تو باش با همه ی تشنگی ت ... دریا نه

... و فال می شود این خوب ... زیر سایه ی ما

به هست و می شود آری ... به شک و آیا نه