غزل ترین !

قدم زنان به خلوت دلم بیا

بیا که بی قرار این تپش تپش شکفتنم

مرا به لحظه ها ببر

غزل ترین ترانه ام !

طنین گام های تو

مرا ستاره می کند

تو فصل قصه گفتنی

تو بی کرانه ی همین شکفتنی

صدا بزن مرا

به رسم قصه ها

صدا بزن مرا غزل !

که خط به خط پر از بهانه ی ترانه گفتنم

تلنگری به من بزن که مشق عشق ، حک شود

به روی لحظه های نو

صدا بزن مرا

ـ به نام کوچکم ـ

همین برای ابتدای یک ترانه و غزل

بس است