ـ مگر که وصله ی نا جور را خدا بکَند

قرار هست بیایی و سقف چکه کند

و سیل خانه اندوه را ز جا بکَند

قرار هست که طوفان شوی و سر برسی

ـ مگر که فاصله را از زمین بلا بکَند

خدا کند که بهار آفت دلم باشد

و میوه میوه ی غم را ز شاخه ها بکَند

... و از طراوت لبخند جامه می دوزم

قرار هست خدا گریه را ز ما بکَند