آغاز

یک فصل ،  (( سیب )) آدم ، یک فصل عاشقانه

آغاز آشنایی با کم ترین بهانه

یک آسمان شقایق ، یک دشت پر ستاره

یک بی کران احساس ، آغاز بی دوباره

آغاز رویش گل با بوسه های شبنم

یک آشیان خاکی با خنده های نم نم

ناگه طلوع یک برق در چشم های آدم

وان گه صدای یک رعد تا بی کران عالم

رعدی ز قلب آدم از شوق دیدن او

آری بهانه ، دل بود در آفریدن او

در لحظه های دیدار قلبش به نام اوشد

 (( حوا )) غزل سرود و((  آدم ))  کلام او شد

ایزد چنین رقم زد سر فصل بودن ((  ما ))

حتی فرشته کف زد محض سرودن ما

یک رعد و برق ساده یعنی شروع  (( باران ))

یعنی ولادت (( دل )) یعنی شروع  (( انسان ))