تو را به جان ستاره ،  دوباره ماه نکش

دوباره با قلم باد تکیه گاه نکش

نگاه کن به تبسم ، به کف زدن ، به صدا

به روی خنده ی بی استخاره ، آه نکش

تو از طراوت بی انتهای پر زدنی

مرا به جرم پریدن چنین سیاه نکش

نگاه سبز من و تو در انتهای وفاست

به سوی زردی ، ناباورانه راه نکش

ببین به روی دلم مشق عاشقی کردم

به روی مشق شبم خط اشتباه نکش